Nerede hata yapıyorum bilmiyorum.

Ya dünya giderek kötüye gidiyor. Ya da ben giderek saf olmaya başlıyorum. Ama şunu biliyorum acı çekiyorum. Öyle ya da böyle canım yanıyor. Hep terslikler yaşanıyor. İyi - kötü, sıcak – soğuk, güzel – çirkin tersliklerle, zıtlıklarla dolu dünya. Evet bunlarla yaşamamız gerekiyor. Haklısınız, fakat siz de demiyor musunuz? “Yeter artık, herşey beni buluyor diye...”. Bu aralar ben diyorum. Sıkıntı çekmek için mi doğdum acaba? Tamam terslik olacak ama bunların iyi olanlarını bulsam biraz fena da olmaz hani.

Safım ben ya kendim iyi olmak için değil, etrafımdakilerle birlikte iyi olmak için uğraşıyorum. Sadece kendimi düşünemiyorum. Belki toplu halde yapıldığında iyi olacağını düşündüğüm şeyler beni mutsuz ya da huzursuz ediyor ama yine de isyan etmemeye çalışıyorum. “Olsun diyorum, huzur olsun da ben önemli değilim diyorum.” Benim de canım yok mu? Beni bir anne doğurmadı mı da ben böyle düşünüyorum. Bu iyi bir kişi olmak mıdır, saflık mı, bilmiyorum artık? Ama yorulduğumu biliyorum. Dayanamadığımı hissediyorum artık. Hele bir de ben böyle düşünürken bir de kıymet bilinmez ya, yanlış anlanırsın ya en fazla da orası canımı yakıyor işte. “Değmezmiş diyorum, yine değmezmiş.” Öğren artık diyorum şunu, biraz bencil ol diyorum kendi kendime. Ama yok yani nerde... Ben ve akıllanmak? Aynı kefede düşünemiyorum.